حسین (ع) اسوه عشق و بندگی
وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – به دنبال کدام سرمشق و نمونه میگردی؟ چه کسی برای تو آرزوی رسیدن است و منتهای هدف؟ در قاب نگاهت کدام تصویر، شب و روز تکرار میشود و حتی در خواب و رؤیا همواره با توست؟ فکر مى کنی مثل چه کسی باید باشی، مثل چه کسی باید زندگی کنی، حرف بزنی، حتی کارهای روزمرهات را انجام دهی؟
با همه جستجو هایت به کسی نمیرسی که در هر حال و برای همیشه انگشت اشارت به سویش نشان کنی و شک نداشته باشی که او راه شناس است و با او به بیراهه نمیروی. سرمشق ها و نمونههای دور و برت همه تمام شدنیاند و گذر زمان بهتر و بالاتر از آن ها را معرفی میکند.
تو باید در پی کسی باشی که هرگز تمام نشود، کهنه نگردد، بلکه بهتری و تازگی و حقیقی بودنش هر روز، روشنتر از دیروز نمایان شود و کربلا بهترین نمونه برای همیشه انسان و همهانسانهاست و حسین برترین اسوه و سرمشق . او خود فرمود: «من برای شما بهترین سرمشق و نمونهام» و مگر نه اینکه حسین(ع) آیینه تمامنمای پیامبر است و پیامبر بالاترین اسوهحسنه؟!
حسین(ع)، همه را به خویش میخواند آنگاه که میفرماید: «هل من ناصر ینصرنی؛ آیا کسی هست یاری و همراهیام کند؟»
بیایید همه ما لبیکگوی آن حنجره خون فشان باشیم که لبیک به حسین، لبیک به قرآن است. در گذر زمان و در گردش مدام ماه،دوباره به ایستگاه اربعین رسیدهایم. اربعین یادآور فصل صفآرایی تمام خوبیها در مقابل همهی زشتیها و پلیدیها است. باز هم اربعین و یک دنیا اشک و عشق و عبرت. باز هم کربلا و سرزمینی که تمام هستی به گردش طواف میکنند.
به اربعین که میرسی عاشورا را به یاد میآوری و حسین را، عباس را، اکبر را، اصغر را، قاسم را و… زینب را. به اربعین که میرسی عطش را به یاد میآوری و رشادت را و شجاعت را و حمیت را و ولایتمداری را و ایثار را و شهادت را و … اسارت را.
به اربعین که میرسی روزهایت را همسایه شیرمردان میدان کربلا و شبهایت را در کنار خیمههای ذکر و مناجات و دعا باش تا همیشه کربلایی باشی. به اربعین که میرسی، سوگوار عزیز فاطمه میشوی و سینهزن و زنجیر زن ثارالله، و اشک برگونههایت پرپر میشود.
به خود ببال که خدا خیرخواه توست، که صادق آل محمدمیفرماید: “من اراد الله به الخیر فقذف فی قلبه حب الحسین وحب زیارته”. «هر کس خدا برایش خیر بخواهد محبت حسین و شوق زیارت او را در دلش میگذارد.»
به خود ببال که عاشق و شیفته حسینی و عشق به حسین خیمههمیشه افراشته در جان توست، خیمه ای به وسعت همه هستی،خیمهای به بلندای همه آسمانها و کهکشانها، با خوانی گسترده از عطش که تشنگی بشریت را خاتمه خواهد داد. هرگز مباد بی این عشق زندگی کنیم و بی این محبت بمیریم …
