وبسایت باشگاه سپیدرود رشت

قسمت پایانی تاریخچه باشگاه سپیدرود: از فراموشی تا اوج

معین نوروزی

وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – سپیدرود فصل 81-80 لیگ استان گیلان را با کسب مقام سومی به پایان برد. در حالی که شهرداری لنگرود با اقتدار قهرمان شده بود و استقلال انزلی هم به مقام دوم رسیده بود. تقریبا اواخر لیگ استان اعلام شد که سه تیم از استان گیلان برای کسب سهمیه به مسابقات انتخابی اعزام خواهند شد و به این ترتیب سپیدرود به عنوان تیم سوم راهی مسابقات انتخابی شد.

با شروع لیگ دوم حرفه ای در سال 80-81 قرار شد که مسابقات زیرگروه و لیگ دسته دوم را هم سر و سامانی ببخشند. لیگ دسته اول جام آزادگان با نام لیگ برتر برگزار می شد و لیگ دسته دوم را هم به نام لیگ دسته یک تغییر دادند و لیگ دسته سوم را به نام لیگ دسته دوم نام گذاری کردند و لیگ مناطق را به صورت دسته سوم امروزی برگزار کردند.

برای کسب سهمیه یکی از سه لیگ یک و دو و سه تیم ها در سال 81 باید طی یک دوره مسابقات انتخابی با هم رقابت می کردند که سپیدرود در این مسابقات با تیم های استقلال انزلی، شهرداری لنگرود، آذر آب اردبیل، فرمانداری مریوان، پرسپولیس زنجان و تیم تازه تاسیس علی پروین یعنی آذربایجان هم گروه شد. از این هفت تیم دو تیم اول و دوم راهی لیگ دسته اول و دو تیم سوم و چهارم به مسابقات لیگ دسته دوم صعود می کردند و سه تیم انتهای جدول هم راهی لیگ دسته سوم و استانی می شدند.

سپیدرود رشت که به همت احمد صومی صاحب مالک تقریبا متول و جوانی شده بود خود را آماده شرکت در لیگ کشوری می کرد. سعید نجفی که در آن زمان سپیدرود را با قیمت خوبی خریداری کرده بود شوق و علاقه وافری برای تیم داری داشت و برنامه های خوبی هم در سر می پروراند اما متاسفانه در ادامه راه تیم داری عده ای او را منصرف کردند تا سپیدرود طی 13 سال حضور ایشان با کمترین بودجه اداره شود.

سال 81 سعید نجفی بار دیگر احمد صومی را به عنوان سرمربی تیم منصوب کرد و کمک های سال قبل یعنی حجم طاهری و سعید متقی طلب را بار دیگر به عنوان کمک مربی های صومی انتخاب کرد و فرهاد حسین پور را هم به سمت سرپرست منصوب کرد. سپیدرود در مسابقات انتخابی بعد از شهرداری لنگرود و آذربایجان تهران به عنوان سوم دست یافت.

شهرداری لنگرود و آذربایجان به لیگ دسته اول صعود کردند و سپیدرود و استقلال انزلی هم راهی لیگ دسته دوم شدند. قبل از شروع لیگ دسته دوم فصل بعد اتفاقات عجیب و غریبی در باشگاه رقم خورد و به یکباره احمد صومی از سمت سرمربیگری تیم برکنار شد و نفر چهارم تیم یعنی آقای حسین پور که به تازگی نزدیکی و دوستی خاصی با مالک جوان باشگاه پیدا کرده بود به عنوان سرمربی تیم انتخاب شد.

مربی جدید تیم در اولین اقدام حجت طاهری و سعید متقی طلب که یکی از عوامل موفقیت نسبی سپیدرود بودند را کنار گذاشت و علی براری و محمد گلبرگ جوان را به عنوان کمک های خودش به تیم اضافه کرد و در ادامه راه باشگاه را مجاب به قطع ارتباط با تمام پیشکسوتان و حتی هواداران قدیمی کرد. سپیدرود از سال 82 در لیگ دسته دوم کارش را با فرهاد حسین پور شروع کرد و تا سال 92 با حضور فرهاد حسین پور در تیم در لیگ دسته دوم حضور داشت و  فقط یک سال توانست به لیگ یک صعود کند که بلافاصله به لیگ دسته دوم برگشت.

سال های بی پولی سپیدرود در اواخر دهه هفتاد و در دهه هشتاد تبدیل شده بود به هزینه قطره چکانی. از اواسط دهه هشتاد یعنی از سال 84 به بعد فرهاد حسین پور قدرت مطلق باشگاه شده بود و برای پاسخ ندادن به افکار عمومی دیوار بلندی مابین باشگاه، مالک و هواداران و حتی پیشکسوتان ساخت. هواداران و حتی بازیکنان مالک باشگاه را هم نمی توانستند ببینند و هرکس هرکاری داشت نفر اول و آخر شخص مربی تیم بود.

در طی این 11 سال حضور ایشان کسانی روی نیمکت تیم می نشستند که شاید حتی یک سال هم در سپیدرود حضور نداشتند به جز چند نفر که سابقه طولانی هم داشتند مثل پرویز مسعودی و سیروس دهدار. تمام اخبار باشگاه فقط و فقط توسط یک وب سایت کوچک و به نقل از خود مربی و عوامل تیم پخش می شد و هیچ کس هم جوابگوی هواداران نبود.

سپیدرود در فراموشخانه لیگ دو هر روز بیشتر از گذشته در حال فراموشی بود. پول زیادی خرج تیم نمی شد و با این که اکثر سال ها تیم در جدول مسابقات مدعی صعود بود در بازی های آخر به طرز مشکوکی امتیاز از دست می داد و صعود نمی کرد. تا این که بالاخره در سال 1388 و به همت بازیکنان این تابو شکسته شد و تیم علی رغم میل باطنی دوستان به لیگ دسته اول صعود کرد.

اما مزه شیرین این صعود یک سال هم دوام نداشت، تمام بازیکنان کلیدی تیم که نقش به سزایی در صعود تیم داشتند از تیم کنار گذاشته شدند تا در پایان لیگ دسته اول سال 88-89 تیم دوباره به لیگ دسته دوم سقوط کند. شکست های پی در پی سپیدرود در لیگ دسته اول مخالفت هواداران را با مربی و مالک باشگاه علنی کرد و کار تا جایی پیش رفت که احمد صومی و عده زیادی از پیشکسوتان هم وارد موج مخالفت ها شدند و حتی رئیس هیات فوتبال وقت هم علاقه زیادی داشت که سپیدرود از این وضع رهایی پیدا کند.

سپیدرود در لیگ دسته اول و حتی در لیگ دو به خاطر بزرگی و نام کهنش همیشه خاطرخواه و خریداران خوبی داشت. سعید نجفی هم دیگر زیاد علاقه ای به تیم داری نداشت اما به اصرار اطرافیان باشگاه چند سال دیگر هم ادامه داد.

سال 89 سپیدرود دوباره به لیگ دو برگشت در حالی که رقیب دیرینه اش استقلال رشت که بعد از پگاه به داماش واگذار شده بود در اوج قدرت بود و دوباره همه نگاه ها به سمت رقیب قدیمی بود و این فرصتی بود که سپیدرود به دور از هیاهو و در فراموش خانه لیگ دو بازی هایش را در بیرون از شهر رشت و استادیوم سردارجنگل و با تعداد کمی تماشاگر دنبال کند.

همان تعداد اندک تماشاگران هم به دو دسته تقسیم شده بودند عده ای از اطرافیان که هوادار و شیفته مربی بودند و وضع حاضر را به بهترین وجه ممکن عالی می دانستند و تنها حرفشان هم این بود که اگر نجفی و حسین پور بروند کسی نیست که تیم را پشتیبانی کند. این عده به مربی تیم بسیار نزدیک بودند ولی عده دیگر که جزو مخالفان سرسخت مربی تیم و مالک باشگاه بودند که اعتقاد داشتند مالک تیم نباید به صورت قطره چکانی برای تیم هزینه کند و اگر نجفی تیم را واگذار کند مشتری هایی هستند که تیم را به دست بگیرند و از این وضع نجات دهند.

روزها و سال ها گذشت اما خبری از اقتدار سپیدرود نبود تا این که بالاخره سعید نجفی تصمیم گرفت که عطای تیم داری را به لقایش ببخشد و در سال 92 تیم را به یک گروه که ادعای تیم داری داشتند سپرد فردی به نام مرادی و با نام گروه بهمن که قرار بود برای سپیدرود اسپانسر بیاورند که هرگز هم موفق به انجام این کار نشد و دوباره سعید نجفی تیم را برای مدت کوتاهی تحویل گرفت اما علاقه ای دیگر به تیم داری نداشت باز هم فرهاد حسین پور مربی تیم شد اما این سپیدرود خیلی ضعیف شده بود و خود را آماده سقوط به دسته سوم می دید.

اواخر نیم فصل اول لیگ سال 92 سعید نجفی تیم را به انوش جهانی نائب رئیس فدراسیون شمشمیربازی و مدیرعامل گذشته کشاورز تهران و آقای طاعتی واگذار کرد و عملا دست از تیم داری کشید. سپیدرود انتهای جدولی با برکناری فرهاد حسین پور سرمربیگری به رسول حقدوست سپرده شد. چند ماه از حضور طاعتی نگذشته بود که او هم چون توانایی تیم داری نداشت تیم را به نقی صیاد که پیشتر خواهان خرید ملوان انزلی بود واگذار کرد.

با آمدن صیاد به سپیدرود، محمد پورمحسن، دوست صیاد و پدر میلاد پورمحسن بازیکن سپیدرود به عنوان مدیرعامل تیم منصوب شد تا دوران حضور جناب سرهنگ محمد پورمحسن در تیم شکل بگیرد.

پورمحسن مربیگری سه بازی آخر لیگ دسته دوم آن سال را به محسن نصر عبدالهی سپرد تا شاید جلوی سقوط تیم را بگیرد. اما تیم از اول فصل آماده سقوط بود و محسن نصر هم نتوانست جلوی سقوط تیم را بگیرد. در سال 93 سپیدرود در لیگ دسته سوم باید بازی می کرد که پورمحسن با این حضور کاملا مخالف بود و طبق قولی که به هواداران داده بود از فردای سقوط به لیگ دسته سوم به دنبال خرید یک سهمیه لیگ یکی برای سپیدرود بود که علی رقم همه چانه زنی ها و پیگیری ها موفق به این امر نشد.

در ادامه راه حاج محمد پورمحسن آقای غلامی مرد متمول صومعه سرایی را که از دوستان خود پورمحسن بود را به عنوان هیات مدیره به تیم دعوت کرد و در همین مابین نقی صیاد بنا به دلایلی از تیم داری منصرف شد و مالکیت تیم را به غلامی واگذار کرد. پورمحسن هم بعد از مدتها پیگیری موفق شد که سهمیه تیم شهرداری لنگرود دسته دومی را خریداری کند تا به جای شهرداری در لیگ دسته دوم حضور پیدا کند و شهرداری هم به جای سپیدرود به لیگ دسته سوم رفت.

سپیدرود در لیگ دسته دوم سال 93 تبدیل به پولدارترین تیم همه ادوار خود شده بود. افشین ناظمی مربی لیگ برتری رشت به عنوان سرمربی تیم منصوب شد. حضور بازیکنان بزرگ و مربی بزرگ و برگشت تیم به ورزشگاه عضدی باعث شده بود تا هواداران قدیمی دوباره با سپیدرود آشتی کنند و بار دیگر ورزشگاه عضدی شاهد عاشقان بی شمار سپیدرود باشد. همه چیز به خوبی پیش رفت و تیم بعد از حدود 13 سال رنگ و روی تیم های نسبتا پولدار را به خودش گرفته بود.

همه چیز به خوبی پیش رفت اما یک اشکال در کار وجود داشت که همان اشکال دور دوم و در دقیقه نود یقه سپیدرود را گرفت. تیم خیلی دیر بسته شده بود و با وجود پول کافی هم نتوانست در یارگیری موفق عمل کند. حضور چند بازیکن لیگ استانی کم تجربه در تیم درست در مرحله دوم بدجور یقه سپیدرود را گرفت.

دور اول مرحله مقدماتی سپیدرود با اقتدار تا هفته پایانی در صدر جدول بود و در بازی آخر صدر جدول را با رده دوم عرض کرد. در دور دوم سپیدرود در گروه متعادلی قرار گرفت و اتفاقا بازی ها را هم خیلی خوب شروع کرد یک برد خانگی یک تساوی خارج از خانه و یک برد پرگل خانگی و صدر جدول اما به یک باره ورق برگشت و تیم تا پایان بازی ها رنگ برد را ندید تا سال 93 هم مثل سال های قبل از صعود باز بماند.

انگار دیگر برای هواداران یک عادت شده بود که سپیدرود همیشه باید در دقیقه نود از صعود باز بماند. سپیدرود در سال 93 با آن همه ریخت و پاش و خرج نتوانست به لیگ یک صعود کند تا این که در سال 94 مالک تیم آقای غلامی اعلام کردند که علاقه ای به تیم داری ندارند و این امر باعث شد که سپیدرود در سال 94 و سالی که با آن صعود تاریخی بیست هزار تماشاگر را به استادیوم کشاند در بدترین شرایط مالی به سر ببرد.

تیم سال 94 با کمترین هزینه بسته شد اما مربی جوان رشتی علی نظرمحمدی موفق شده بود که بهترین بازیکنان را با کمترین قرارداد به تیم اضافه کند و حتی در دوم که خودش هم برکنار شده بود فرشاد بیوس جایگزینش در امر بازیکن دچار مشکل نشد. تا سپیدرود در یک صعود تاریخی و بعد از 18 سال دوباره به لیگ یک برگردد.

با تشکر از پیشکسوتان سپیدرود رسول حقدوست، مهرزاد نوغانی و ایرج خوالی که ما را در گردآوری این منابع یاری کردند.

اخبار مرتبط با خبر بالا را از دست ندهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

4 دیدگاه ارسال شده است

  • omid گفت:

    پورمحسن خیلی برای تیم زحمت کشیده به عینه مشهوده اگه بره بازم سپیدرود به تیم ضعیفی مبدل میشه ایشون تیم رو بعد از سالیان سال به اقتدار برگردوند

  • دنیا فقط رشت گفت:

    تنها کسی که به سپیدرود تعصب داره اقای پور محسنه.یه سپیدرودی واقعی.

  • طرفدار فوتبال رشت نه رنگها گفت:

    سپیدرودعجب بازی هجومی ای کرد توی زمین ملوان توی سال 88 بالای پنج تا موقعیت گل داشت. رضا کاردوست و حق شناس عالی بودن ولی حیف که اولادی برگ برنده بازی بود و بازی دو یک شد.

  • فرهادسپیدرود گفت:

    دقیقا اون بازی جام حذفی م.ل.و.ا.ن شانس اورد سپیدرود باس 4یا 5 تا میزد اونام 3-4 تا باس میزدن اولادی به داد شهرکنشینها رسید