(استاد اردشیر لارودی / خبر ورزشی)
وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – قاعده قدیمی کار خودش را میکند! بازیهای پایانی لیگ برتر (و نیز لیگ یک) همچنان پراهمیت و تأثیرگذار، نقش خود را ایفا میکند!
در لیگ یک غوغایی برپاست، لیگ یک، دیگر شهر بیکلانتر نیست، بلکه شهری است با چندین مدعی و چندین کلانتر! از یک سو سپیدرود و نیروی ۲۰هزار نفریاش، از سوی دیگر، ملوان و ملوانپروران، با ورزشگاه ۷، ۸ هزار نفریاش! از سوی سوم و چهارم، گلگهر سیرجان و پارس جنوبی شهر کوچک جم! نساجی قائمشهر هم که بود که نه قدر خودش را شناخت و نه قیمت جماعت ۲۰هزار نفره تماشاگرانش را بهجا آورد!
در نساجی، حتی اجازه ندادند محمود فکری و مسگرساروی کارشان را پیش ببرند! خودزنی از درون!
در لیگ یک، تیمهایی که حواس جمعتری دارند و از تمرکز کافی برخوردارند، قویتر عمل میکنند! در لیگ یک، تیمهایی در حال قدرتنماییاند که هواداران عاشقتر و بیشتری دارند!
مثل سپیدرود که تیمش مجمعالجزایر تجربه و باتجربههاست! مثل ملوان که امسال، دارد میفهمد پارسال، چه اندازه با او بد تا کردند! مثل ملوان که اگر وارد لیگ برتر شود قطب شمالی فوتبال ایران را دوباره پرهیاهو، پرنشاط و جوان کرده است!
مثل گلگهر سیرجان و برخلاف پارس جنوبی جم، که از یک شهر کوچک با تماشاگرانی اندک اما مدیریتی کاربلد و یک مربی توانا – و جوان- می آید.
مهدی تارتار کارش را تا به اینجا در تیم شهر جم استان بوشهر خوب انجام داده، همانطور که علی نظرمحمدی در سپیدرود! همانطور که مایلیکهن در ملوان و یا وینگو بگوویچ در گلگهر!
از ما به شما نصیحت، تیم «بادران» را هم دست کم نگیرید! شاگردان محمد ربیعی، جز طرفدار و هوادار و تماشاگر همه چیز دارند، ولی در فوتبال اصل کار تماشاگر است!
نعمتی که ملوان دارد و سپیدرود هم دارد ولی بادران و اکسین و پارس جنوبی ندارند.
