هامان حامدیراد
وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – روزنامه ایران ورزشی در شماره روز سه شنبه خود مطلبی رو منتشر کرده است با عنوان ” دو سهمیه در لیگ یک آرزوی این روزهای فوتبال رشت ” به قلک هامان حامدی راد، که در زیر ملاحظه می نمایید:
سپیدرود برای صعود میجنگد و داماش برای بقا. فوتبال رشت روزگار خوشی را پشتسر نمیگذارد و بزرگترین امید این روزهایش این است که فصل آینده دو سهمیه در لیگ یک داشته باشد و این آرزوی بزرگی برای فوتبال رشت نیست. فوتبال رشت با علاقهمندان پرشمارش از سرمایهگذاری دولتی در فوتبال محروم است و چندان امیدی هم نیست که سرمایهگذاری جدی و پایداری در آینده نزدیک برای فوتبال رشت پیدا شود.
فوتبال اصفهان و اهواز و تهران و تبریز و حتی مشهد و قم در لیگ برتر از سرمایهگذاری دولتی و شبهخصوصی بهرهمند میشوند و فوتبال گیلان انگار نباید هیچ سهمی از این همه سر و صدا داشته باشد. فارغ از اینکه ملوان نیز در گیلان دچار بحرانهای جدی اقتصادی است، به وضعیت سپیدرود و داماش میپردازیم.
سپیدرود با پیوس، مدعی جدید صعود
کمتر کسی است که در فوتبال ایران نام سپیدرود یکی از ریشهدارترین و با اصالتترین تیمهای شمال ایران را نشنیده باشد. کمتر کسی است که در فوتبال ایران نام فرشاد پیوس، مهاجم گلزن و طلایی پرسپولیس و تیم ملی ایران را نشنیده باشد.
در لیگ دسته دوم، سپیدرود و فرشاد پیوس که هر دو قرمز هستند در حال رقم زدن یک اتفاق خوب و خجسته برای فوتبال رشت هستند. سپیدرود به عنوان یک مدعی جدی برای لیگ دسته اول فوتبال کشور پنج خوان (پنج بازی) دیگر پیشرو دارد تا به صعود برسد، هر چند نمیتوان حرکتهای سازنده علی نظرمحمدی، مربی جوان رشتیها را که تا همین ۴ هفته قبل هدایت تیم سپیدرود را بر عهده داشت فراموش کرد اما امروز فرشاد پیوس با شور و نشاط مضاعفی که با خود به همراه آورده بارقههای امید صعود این تیم محبوب و دوستداشتنی شهر باران را دوچندان کرده تا زحمات علینظرمحمدی به هدر نرود.
اگر بخواهیم بپردازیم که دلیل کنار گذاشتن نظرمحمدی چه بوده و به درستی یا نادرستی این قصه دامن بزنیم طبعا از حوزه بحث امروز ما جدا است هر چند که معتقدیم نظرمحمدی مثل سایر مربیان بومی این یک دهه گذشته شهر رشت اعم از امید هرندی، افشین ناظمی، رسول حقدوست و… خود بیشترین نقش را در اخراج یا عدم کسب نتایج تیمهای تحت هدایت خود دارند اما مبحث اصلی که امروز بیشتر جلوه پیدا میکند اینکه اولا مربیان بومی باید یاد بگیرند از داشتهها و اندوختههای خود و آدمهای کناری خود چگونه بهره ببرند و ثانیا بدانند سپیدرود و داماش آنقدر بزرگ و قابل اتکا هستند که آدمهایی با وزن پیوس هم حاضرند به هدایت آنها بپردازند.
هر چند ریشه این مشکلات مربیان یک دهه شهر رشت بسیار عمیق است. اتفاق خوب فوتبال رشت امروز با پیوس و سپیدرود در حال شکل گرفتن است و این امید تداعی میشود که در صورت حمایت بهتر و اصولیتر به ویژه از حیث مسائل مالی، سپیدرود بتواند در پنج بازی آخر ضمن کسب امتیاز لازم پس از سالها به لیگ دسته اول صعود کند.
حکایت تلخ داماش و کورسوی امید
داماش که در سالیان اخیر مثل گوشت قربانی این دست و آن دست میشود و این روزها بسیار جدیتر از گذشته حتی خطر سقوط به دسته دوم را حس میکند قطعا در سال آتی در هر شرایط نیاز به یک خانهتکانی اساسی و تجدید تفکر دارد. حضور وراثتی یک گروه مشخص در طی این مدت علاوه بر رخوت و یکنواختی اساسا پایه و اصول این تیم را بر مبنای رفاقت و دورهمی شکل داده تا شرایط این تیم هر روز بدتر از روز قبل باشد.
لطفا به اسامی مربیان ۴ سال گذشته این تیم نگاهی اجمالی داشته باشید تا بیشتر به محوریت و البته غیراصولی بودن آن واقف باشید. هر چه هست امید داریم تا تماشاگران پرشور و با اشتیاق و البته فوتبالبلد شهر رشت در پایان اردیبهشت ماه جاری همزمان دو جشن بزرگ را در شهر رشت بر پا کنند. اولی بابت صعود سپیدرود به لیگ دسته اول و دومی بابت حفظ سهمیه باارزش داماش در لیگ دسته اول.
هر چند برای فوتبال رشت جای بسی تاسف است که بخواهیم حفظ سهمیه در لیگ دسته اول را به عنوان یک موفقیت قلمداد کنیم اما چه کنیم که با این بضاعت انسانی موجود در داماش به بیش از آنچه میبینیم نمیتوانیم امیدوار باشیم. داماش در سالیان اخیر بحرانهای مدیریتی و مالکیتی جدی را پشتسر گذاشته و همچنان نتوانسته به یک انسجام حداقلی برسد و هرگز در سالیان اخیر ریتم یک تیم حرفهای را نگرفته. تاسفآور است که در رشت سرمایهگذاری خصوصی یا دولتی جدی روی پرمخاطبترین ورزش شهر انجام نمیشود و همه دست روی دست گذاشتهایم و تماشاگر ناکامیهای داماش هستیم.
