چهره غیر منتظرهتر اما کنار پروین نشسته بود. حشمت مهاجرانی سرمربی اسبق تیم ملی که توانست برای اولین بار تیم ملی را در سال ۱۹۷۸ به جام جهانی برساند. آن هم در حالیکه در آن دوره فقط یک تیم از آسیا و اقیانوسیه به جام جهانی میرسید.
نسل جدید از مهاجرانی هم شناخت زیادی نداشت. گهگاه نقل قول یا مصاحبهای از او منتشر میشد که لابلای اخبار حاشیهای و جنجالی گم میشد. اما کاراکتر اصلی حشمت خان در همین برنامه دیده شد. یک مربی مولف، خوش صحبت، باسواد، رک و در عین حال مودب که حرفهایش را بدون غرض میزند.
مهاجرانی در بخشی از صحبتهایش از کیروش تعریف و تمجید کرد و عادل که بابت حمایتهایش از کیروش طعنههای زیادی شنیده است به لقبی که برای او درست کردهاند (کیروشیپور) اشاره کرد و به طعنه گفت از این به بعد به مهاجرانی هم خواهند گفت کیروشانی!
هاجرانی البته سوال عادل را که پرسیده بود آیا او طرفدار کیروش است این طور پاسخ داد: «من طرفدار حقیقت هستم.»
حرفهای مهاجرانی به قدری خوب بود و لحن او آنقدر صادقانه به نظر رسید که خیلیها را مجذوب کرد. حتی نسل جدید و کم حوصله هواداران فوتبال ایران را. الان مهمترین سوالی که برای همه پیش آمده این است که مربی به این بزرگی و کاربلدی چرا در ایران کار نمیکند و اصولا تا حالا کجا بوده؟
جواب این سوال سخت نیست. مهاجرانی سالهاست باشگاه فوتبال ایرانیان در دوبی را اداره میکند. او سالها مدیریت تیمهای پایهای امارات را بر عهده داشته و بازیکنان زیادی را تحویل تیم ملی این کشور داده است.
اما چرا او فرصت نکرد همین کار را برای فوتبال کشور خودش بکند. پاسخ این سوال هم ساده است. او را در برنامه دیدید؟ آیا شخصی با این درجه از اصالت، درستی و کاربلدی میتواند در فوتبال ایران فعالیت کند؟ او چراغی است که به خانهاش روا نبود…