این رفتارها از گزارشگران تلویزیون کاملا بعید است و آنها نباید حتی یک لحظه با دید هواداری بازی تیم شهرشان را گزارش کنند. اما گویا برخی متوجه موقعیتی که در آن قرار دارند نیستند. تصور کنید یک هوادار رشتی دارد بازی تیم شهرش در مقابل صنعت نفت را از شبکه آبادان نگاه میکند.
آیا شنیدن این جملات گزارشگر او را ناراحت و عصبی نمیکند؟ باور نکردنی است که یک گزارشگر که باید بازی را منصفانه و به دور از احساسات هواداری گزارش کند جملاتی را بیان کند که باعث ایجاد حس انتقام، جنگ و بیزاری شود.
تازه گزارشگران مزبور خودشان قطعا میدانند که نباید جانبدارانه گزارش کنند و در طول گزارش خودشان را هم کنترل میکنند. اما گزارششان میشود اینها که میبینیم! اگر کمی غفلت کنند احتمالا حرفهایی میزنند و شعارهایی سر میدهند که سکوهای ورزشگاه هم از سردادنشان ابا دارند!
صد البته که به گزارش گزارشگران تهرانی هم ایرادات زیادی وارد است اما این ایرادات عمدتا به ادبیات و سبک گزارش آنها مربوط است نه به گرایش آنها به سمت تیمهای شهر تهران!
حقیقت این است که سالهاست این روند در بازیهایی که از شهرستانها گزارش میشود وجود دارد و کسی کاری برای رفع این مشکل نکرده است.
برای بینندگان شاید لحن هیجان انگیز و فریادهای گوشخراش گزارشگر در هنگام حملات میزبان و سکوت و بیخیالیاش در هنگام گل زدن میهمان عادی شده باشد اما به نظر میرسد آش در برخی شبکهها بسیار شور شده و این میتواند تبعات سخت وجبران ناپذیری داشته باشد.
