(گیل نگاه / پویا بازارگرد)
وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – فاصلهای کوتاه بین مرگ و زندگی؛ این توصیف ابداً مبالغهآمیز نیست برای آنچه عصر دوشنبه بر بیش از ۲۰ هزار «تماشاگر» در ورزشگاه عضدی رشت گذشت.
نه انصاف نیست چند هزار تنی که در ورزشگاه کیپ تا کیپ هم نشسته بودند «تماشاگر» سپیدرود نبودند. آنها عاشقانی بودند که بعد از سالها نشستن پای عشقی قدیمی حالا در آستانه «وصل» بودند.
ترس و استرس آنقدر زیاد بود که در دقایق زیادی زبان در دهان نمیچرخید و «دم» و «بازدم» و صدای قلبهایی که یکی از پرسروصداترین لحظات زندگیشان را میگذراندند عضدی را دربرمی گرفت. سپیدرود محبوب رشتیها و بهعبارتدیگر محبوب بسیاری ازگیلانی ها عصر روز دوشنبه در شرایط «مرگ و زندگی» قرار داشت.
این مرگ و زندگی را تنها عاشقان فوتبال درک میکنند. آنهایی میدانند که ۵۰ سال است عاشقانه پای تیمی نشستهاند که نه ویترین پر جامی دارد و نه ستارههای پرآوازه. کسانی که عاشقانه عشق به سپیدرود را مانند میراثی خانوادگی حفظ کردهاند تا روزی مانند دوشنبه از راه برسد و سپیدرود به سطح اول فوتبال ایران برسد. روزی که ماهیها سد ساختهشده مقابل رود سپید را بشکنند و خود را به دریا برساندند.
تصاویری که در ادامه مشاهده میکنید روایت تماشاگرانی است که از ساعتها قبل در هوای شرجی رشت خود را به ورزشگاه رساندند و با دشواری زیاد ساعتها بر سکوهای سیمانی عضدی سرپا ماندند و پس از راهیابی سپیدرود به لیگ برتر فوتبال ایران در خیابانهای رشت به پایکوبی پرداختند.
