هامان حامدی راد – ایران ورزشی
وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – خیلی هیجانانگیز بود، خیلی جذاب و پرشور. برای یک بازی در لیگ دسته دوم در شهر رشت (سپیدرود رشت – آلومینیوم اراک)، ورزشگاه شهر نزدیک به ۸ هزار تماشاگر را به خود میدید که قطعا باید از این اتفاق خجسته به عنوان یک اتفاق خوشحالکننده نام برد. این حضور یکپارچه در شرایطی رخ داد که به دلیل سفر ریاستجمهوری به رشت، روابط عمومی سپیدرود نتوانست بهخوبی اطلاعرسانی کند.
این اتفاق زمانی رخ داد که همزمان در ۳۰ کیلومتری شهر رشت در بندرانزلی، ملوان در یک بازی حساس به مصاف استقلال تهران رفت که این تیم آبیپوش طرفدارانی در رشت داشت و آنها به انزلی رفته بودند و همه این ماجراها قدمت و ریشه طولانی سپیدرود را به تصویر میکشد.
هر چند به نظر میرسد مسوولان استانی هنوز به اهمیت چنین پتانسیلی واقف نشدهاند و در حمایت از تیمهای فوتبال شهر رشت از جمله داماش و همین سپیدرود حرکتهای سازنده و موثر دیده نمیشود. در هر شرایط باید حضور پرشور و این هیجان سالم اجتماعی در رشت را که امروز آرزوی خیلی از تیمهای بزرگ لیگ برتر است، ارج نهاد.
سپیدرود از نظر فنی چگونه بود؟
از اشراف کادر فنی سپیدرود بر اوضاع و احوال تیمشان خبر داریم. بنابر این بدیهی است که حق انتخاب با آنهاست و مربیان این تیم میدانند که کدام تصمیم منطقیتر است اما نگاههای بیرونی هم میتواند نقدی باشد بر عملکرد فنی سپیدرود، نقدی که شاید به کارشان بیاید.
سپیدرود در روز بازی با آلومینیوم صد البته با اشتباه فنی خود از کسب پیروزی محروم شد. همان پیروزی که در آن شانس صعود سپیدرود به بالای ۷۰ درصد میرسید و همه چیز برای شرایط صعود در دستان این تیم قرار میگرفت. سپیدرود در روزی که بازی را برتر از حریف آغاز کرد و اتفاقا با ضربه سر مهاجم خوب خود – عماد میرجوان – به گل پیروزی دست یافت اما رفته رفته با فشار بیشتر حریف به ویژه ضعف آشکار سپیدرود در مرکز میدان که انگار هیچوقت جز در دقیقه ۹۳ با تعویض همرنگ نخواست توسط کادر فنی دیده شود، حریف آرام آرام با در اختیار گرفتن میانه میدان ضمن تسلط بر جریان بازیسازی، علاوه بر رسیدن به گل تساوی (هرچند روی گل، اشتباه سید محمد حسینی دروازهبان سپیدرود و هافبکهای میانی سپیدرود چیزی در حد فاجعه بود) به راحتی میتوانستند پیروز میدان لقب بگیرند.
با بازبینی فیلم بازی، مشهود بود که سپیدرود از دقیقه ۲۵ به بعد تا آخرین دقیقه بازی، میانه میدان را از دست داد و در این راه هیچگاه اقدام موثری از کادر فنی سپیدرود شاهد نبودیم تا براساس نقشه و سلیقه تاکتیکی حریف رفتار کنند.
اما نکته دیگر اینکه سپیدرود شروع نیمه دوم را آنچنان با دلهره و استرس آغاز کرد که حتی شانس آورد در ۵ دقیقه اول ۲ گل پیدرپی دریافت نکرد. با شروع نیمه دوم بازیکنان این تیم در شرایطی غیرطبیعی به توپ ضربه میزدند تا استرس خود را کاملا عیان سازند. کارهای اضافی، پاسهای پراشتباه و خلع سلاح تاکتیکی سپیدرود در نیمه دوم بود تا قرمزپوشان رشتی یک بازی حیاتی و پر اهمیت را با تساوی نافرجام به پایان برسانند.
رتبه دوم در شرایط فعلی برای سپیدرود به نوعی یک موهبت تلقی میشود. سپیدرود برای رسیدن به این هدف ابتدا باید استرس را از تیمش دور سازد، سپس بر میزان دوندگی و خارج ساختن بازیکنان از تکروی های ویرانکننده و به کار گرفتن همه پتانسیلهای فنی موجود به آنچه حقشان است دست پیدا کند.
این حمایت تماشاگران پرشور رشتی یک موهبت است که سپیدرود و همه اهالی استان گیلان باید به آن احترام بگذارند. کادر فنی سپیدرود با این وزن بالا و البته عالی طبعا باید برای چنین بازیهای بزرگی تنوع تاکتیکی بیشتری را در سرلوحه مسائل خود قرار دهد تا با به بنبست رسیدن یکی از آنها از مسیر دیگر به اهداف خود برسد.