به قلم: استاد جهانگیر کوثری
درود بر ۲۴ بازیکن بینظیر سپیدرود و مربی دلسوخته آنها که حاضر است برای سپیدرود گردنش را زیر گیوتین بگذارد اما افسوس که فوتبال رحم و مروت نمیشناسد.
وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – ۵۰ سال قدمت، نیمقرن سابقه، چهارمین تیم پرطرفدار فوتبال، واقع شده در بهترین مکان و جغرافیای آب و هوایی، پر از استعدادهای ناب و انگیزههای بودن، شدن، بالاتر رفتن. غلامرضا صومی ۴۹ سال پیش خوب میدانست از این نهالی که میکارد و پرورش میدهد، چه درخت سبز و پرباری رشد میکند و سایهاش امنیت ورزش گیلان میشود.
سال ۱۳۵۲ سپیدرود روی تابلوی باشگاه رشت حک شد و تیم به مسابقات لیگ تخت جمشید رفت. سپید گیلان شد. از آن سال به امروز سپیدرود در تلاطم داشتن و نداشتن، بودن و رفتن و فقر و ثروت در نوسان بود و حالا در لیگ برتر ایران موجهای ناامن و آرامشبرانداز آغاز شده است.
تیمی که در سال ۱۳۵۶ قهرمان جام آغاخان شد، امروز برای دستیابی به نیازهای اولیه دچار مشکل است و باید هم جوابگوی انتظارات مردم گیلان باشد و هم خود را حفظ کند.
آنچه برای مدیران، مربیان و حتی بازیکنان مهم بود و از یاد بردهاند، این است که درک نکردند با همان گروه و نفرات نمیتوانند در لیگ برتر جای ثابتی پیدا کنند و باقی بمانند.
اینجا دنیای دیگری است و یک لحظه غفلت، پرتابت میکند در ته جدول و داستانهای تلخ شروع میشود. اگر سپیدرود واقعبینانه با این حضور روبهرو میشد، تصمیمات جدیتری میگرفت و اسیر احساسات، دوستی و رفاقت نمیشد. نمیتوان واقعیتهای دو زندگی کاملاً متفاوت را ندید و از آن عبور کرد.
لیگ برتر بازیکنان بزرگتری میخواهد، مربیان همراه دنیا دیدهتری میخواهد. علی نظرمحمدی متعصبترین مربی شمالی است، او نیاز به همراهان قویتری دارد. این مسائل تا به مرحله عمل نرسد، خود را نشان نمیدهد و اکنون سپیدرود به این نقطه رسیده است که برآیند تمام داشتههای نیمکت سپیدرود جوابگوی این تیم خوشترکیب نیست و باید آپشنهای دیگری را باز کرد.
وفاداری، تعصب، علاقه و شیفتگی به باشگاه جای خود، اینجا میدان علم و دانش، تجربه فوتبال است که بیرحمانه انسان را زمین میکوبد.
درود بر ۲۴ بازیکن بینظیر سپیدرود و مربی دلسوخته آنها که حاضر است برای سپیدرود گردنش را زیر گیوتین بگذارد اما افسوس که فوتبال رحم و مروت نمیشناسد و از کنار این تعصبات چشمبسته عبور میکند و چون توفانهای هاروی و ایرما بر ساحل میتازد و منهدم میکند و حیف است سپیدرود دوباره برگردد به آبهای جام آزادگان.
