علی رضا مویدی فر
وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – تا ۴۸ ساعت دیگر، خیلی چیزها روشن خواهد شد. نتیجه دعاها، آرزوها، چشم به راهی ها و بغض های فروخورده ای که بیش از ربع قرن است که نجیبانه و عاشقانه، لحظه اجابت را انتظار می کشند.
کمتر از دو روز دیگر، حماسه غیرت تنی چند از مردمان مهم ترین شهر نوار شمالی ایران به بار خواهد نشست. شاید شیرین ترین میوه ای که تابحال هیچ درختی در هیچ کجای دنیا به بار نیاورده باشد.
نمی گویم در تمام سال های رفته، حق سرخ پوشان رشتی حضور در سطح اول فوتبال ایران بود. نبود… اما جوانه ای که از دو سال پیش در قهقرای لیگ جهنمی دوی ایران سربرآورد، حالا بی تردید محق ترین نهال به ثمر نشسته برای چیدن میوه صعود و تقدیم بی واسطه آن به مردمانی است که نزدیک به نیم قرن، عشق به آن را سینه به سینه به فرزندانشان منتقل کردند و بسیاری از آنان شاید در آرزوی روزی همچون دوشنبه پیش رو، روی در نقاب خاک بردند.
حالا یک شهر برای سوت پایان یک مسابقه فوتبال انتظار می کشد. قرار و مدار های شادی های خانگی و خیابانی گذاشته شده است. تا همه رویاهای تل انبار شده کنج جانهای شیفته، به آنی بخروشد و فراگیر شود.
تا سپیدرود بدون پول، بدون حامی، بدون رانت، بدون سفارش، بدون ناجوانمردی، بدون تبانی و بدون هیچ چیز… ناب ترین صعود به سطح اول فوتبال کشور را جشن بگیرد.
فرزندان دائیتی، خروش را از بانی نام تیم شان آموختند و حالا میروند تا از پس گذر از تنگه ها و سد ها و باتلاقها به دریا بپیوندند. دریایی از شور، تماشا و بزرگی.
۴۸ ساعت دیگر، خواب شیرین عاشقان تعبیر میشود و خواب ننگین نامردمان آشفته…
بیایید به آن لحظه بیندیشیم… لحظه ای که شایسته ترین داور ایران، سوت صعود شایسته ترین تیم لیگ یک را به صدا درآورد. حتی اندیشیدن به آن لحظه نیز گرمابخش است. ما چشم انتظاریم…
