بازنشر – قانون همه یا هیچ؛ کارنامه خود را ورق بزنیم

حسین تشکری

وب سایت رسمی باشگاه فرهنگی ورزشی سپیدرود – اصولا انسانها به لحاظ فکری از سه حالت خارج نیستند. یا کلا سیاه بین بوده و عموما با توجه به اندازه دانش و اطلاعاتی که دارند به انگیزه دفاع از خود و همنوعان شان فقط مشکلات، مصائب، فقر و نداری و کلا مسائل و سوژه های منفی ای از این دست که دور و برشان وجود دارد را می بینند و راجع به آنها به اظهار نظر می پردازند.

از حق که نگذریم کمی هم مبالغه و افراط می کنند.

آنها همه چیز را تیره و تار می بینند که هیچ گریزی از آن نیست. آنها زندگی خود و جامعه هدفشان را چنان تنگ و فشرده می بینند که در نظر آنها زندگی به یکنواختی جریان دارد.

بی هیچ برشی و هیچ چین خوردگی. در فضای دید این گروه خاموشی، تیره ای معلق است که فضای فکری آنها را از آن خود کرده است و مجالی به غیر از خود نمی دهد. این نوع طرز تفکر به لحاظ عقلانی پذیرفته نیست چرا که این تفکر یعنی جفا کاری در حق کسانی که برای رفع محرومیت تلاش می کنند.

گروه دیگری هم هستند که سفید بین بوده و به شکوفایی های موجود در جامعه خود پرداخته و در این خصوص بحث و بررسی و تحقیق کرده و در نهایت اظهار نظر می کنند که این نوع طرز تفکر نیز مورد پذیرش عقل گرایان نیست، چرا که این دسته چشم خود را به روی مشکلات موجود در جامعه بسته و این ظلم مضاعف است به کسانی که با فقر و مشکلات مبتلا به آن دست و پنجه نرم می کنند.

گروه سوم واقع بینی را پیشه خود ساخته اند و حکمران فضای فکری این گروه، منطق است و استدلال های منطقی. آن ها واقعیت ها را بدون غرض ورزی به تصویر کشیده و یا به نحوی از انحاء بیان می کنند که این عادلانه ترین نوع برخورد با مسائل است.

این نوع کار، قانون همه یا هیچ (اعتقاد گروه اول و دوم) را نقض کرده و انسان را به سوی تفکر منطقی رهنمون می سازد.

چنین [انسان هایی] افراد خود ساخته ای هستند که به دور از هر گونه چشم داشتی به مردم جامعه خود عشق ورزیده و اندیشه خود را صرف خدمت به همنوعان خویش می کنند.