یادداشتی برای نمایندگان مجلس: دغدغه شما چیست؟

سایت نود

وب سایت فرهنگی ورزشی سپیدروداین روزها حواشی پیرامون باشگاه تراکتورسازی تبریز بحث مهم فوتبال ایران است، موضوعی که باعث ورود نمایندگان استان‌های آذربایجان شرقی و غربی به عرصه پرهیاهوی فوتبال شده است. تا به امروز حداقل سه نماینده آذری‌زبان درباره اتفاقات بازی سپیدرود رشت- تراکتورسازی اظهار نظر کردند.

هر سه نماینده، اشتباهات محسن فروزان را عامدانه دانستند، فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش را تهدید کردند سریعا این اتفاق را بررسی کنند. محمد وحدتی هلان، رئیس مجمع نمایندگان آذربایجان شرقی در تازه‌ترین اظهار نظر از استیضاح وزیر ورزش صحبت کرده است!

این برای اولین بار نیست که نمایندگان مجلس با نگاهی منطقه‌ای به فوتبال ورود می‌کنند.

در سال های گذشته هم دیده شد که نمایندگان در صحن مجلس به میزان محرومیت جاسم کرار و علی دایی اعتراض داشتند. در دیداری که  سرمربی تراکتورسازی  تیم را از زمین بیرون کشید و بازی سه-صفر شد این تصمیم را ناعادلانه دانستند و  پس از اتفاقات دیدار تراکتورسازی- نفت تهران در هفته پایانی لیگ چهاردهم تاکید داشتند وزیر ورزش باید استیضاح شود.

این موارد عنوان شده، اغلب مسائل ریز فوتبال است و احتمالا اکثر نمایندگان حاضر در بهارستان قبول دارند در شان مجلس شورای اسلامی نیست که به آن ورود کند.

نمانیدگان محترم حالا به گل خوردن فروزان توجه می‌کنند. آیا آنها مدارک مستندی در دست دارند که ثابت کند تبانی یا شرط‌بندی صورت گرفته است؟ اگر این گونه است چرا اسناد را در اختیار مراجع قضایی قرار نمی‌دهند؟

در غیر این صورت این گونه اظهار نظر درباره موضوعی که هنوز ابعاد آن مشخص نیست با چه هدفی انجام می شود؟ صرفا یک صحبت احساسی-هواداری برای رضایت هواداران است؟ یا با اهداف سیاسی و نیم نگاه به صندوق رای انجام می‌شود؟

اینکه نمایندگان مجلس نسبت به ورزش علاقه‌مند و حساس باشند اتفاق پسندیده‌ای است اما سوال اصلی این است سطحی که مجلس در زمینه ورزش به آن توجه دارد مگر نباید همراه با کلان‌نگری و حل مشکلات اساسی ورزش باشد؟

مشکل فوتبال ایران تعداد جلسات محرومیت جاسم کرار است یا ممنوع بودن حضور بانوان در ورزشگاه‌ها؟

شما اگر واقعا دغدغه توسعه فوتبال در کشور را دارید، در این چند سال برای حل مساله حق پخش تلویزیونی، خصوصی شدن باشگاه‌ها، کپی رایت در ورزش، توسعه اماکن ورزشی، توسعه فوتبال بانوان، گرفتن میزبانی‌های معتبر، ورود بانوان به ورزشگاه، فساد در ورزش و… می توانستید و می توانید کارهای بزرگی انجام دهید. اقداماتی که قطعا در حوزه تخصصی نمایندگان محترم است.

مطمئنا یک نماینده مجلس در حل مسائل حقوقی ورزش تخصص بیشتری دارد تا اینکه تشخیص دهد پاس اشتباه محسن فروزان عامدانه بوده، میزان محرومیت جاسم کرار زیاد بوده و یا داوری علیرضا فغانی در بازی معروف تراکتورسازی- نفت تهران افتضاح و جانبدارانه بوده است.

یک وکیل مردم بهتر است که به فکر ارتقای سرانه ورزش منطقه‌اش باشد تا صدرنشینی یک روزه تیم محبوبش را در وسط مسابقات تبریک بگوید.

همین نمایندگان تبریز و شهرهای اطراف که همگی دل در گروی تراکتورسازی دارند و حتی مشکلات داوری بازیهای تیم محبوبشان را به صحن مجلس می کشانند، می توانند برای تیم محبوب غرب کشور اقدامات اساسی‌تری انجام دهند.

دم دستی‌ترین اقدام این بود که امکاناتی فراهم می‌شد تا در این سالها هزاران هوادار تراکتور با شرایط راحت‌تر و بهتری به ورزشگاه یادگار تردد کنند. ساماندهی وضعیت مالکیتی تیم های تبریزی نیز مساله مهم‌تری محسوب می‌شود.

آیا نظر یک نماینده مجلس باید مانند یک هوادار دو آتشه باشد؟

آیا بهتر نبود پس از بازی تراکتورسازی – نفت تهران پیگیری می شد چه کسی به دروغ نتیجه بازی همزمان را دو – دو اعلام کرد و میلیون ها هوادار را به بازی گرفت تا اینکه درباره قضاوت فغانی کارشناسی شد؟

آیا الان بهتر نیست که علت مصدوم شدن ده ها تبریزی پس از دیدار تراکتورسازی – پیکان از سوی نمایندگان پیگیری شود تا اینکه درباره دروازه بان تیم حکم صادر شود؟

ورزش در این سال ها هرگز اولویت مجلس نبوده است. نمونه آشکار در ۱۵ مهر ۱۳۹۱ در صحن مجلس دیده شد. نمایندگان در میانه ی استیضاح محمد عباسی، اولین وزیر ورزش و جوانان جمهوری اسلامی عنوان کردند کشور در حال حاضر مسائل مهم تری دارد و استیضاح را رها کردند تا به مسایل مهم ترشان برسند.

آنچه مشخص است این گونه ورود کردن نمایندگان مجلس به ورزش نه تنها کمکی به ورزش نکرده است بلکه چالش‌ها و مشکلات را پیچیده تر هم می کند.